د و اين را بستر مرگ من ندانيد .

بگذاريد آن را بستر زندگي بنامم بگذاريد جسمم به ديگران كمك كند كه به حيات خود ادامه دهند .

چشمهايم را به انساني بدهيد كه هرگز طلوع آفتاب ، چهره يك نوزاد و شكوه عشق را در چشم هاي يك زن نديده است .

قلبم را به كسي هديه بدهيد كه ازقلب جز خاطره ي دردهايي پياپي و آزار دهنده چيزي به ياد ندارد .

خونم را به نوجواني بدهيد كه او را از تصادف ماشين بيرون كشيده اند وكمكش كنيد تا زنده بماند ونوه هايش را ببيند .

كليه هايم را به كسي بدهيد كه زندگيش به ماشيني بستگي دارد كه هر هفته خون او را تصفيه مي كند .

استخوان هايم ، عضلاتم ، تك تك سلول هايم و اعصابم را برداريد و راهي پيدا كنيد كه آنها را به پاهاي يك كودك فلج پيوند بزنيد .

هر گوشه از مغز مرا بكاويد ، سلول هايم را اگر لازم شد ، برداريد و بگذاريد به رشد خود ادامه دهند تا به كمك آنها پسرك لالي بتواند با صداي دو رگه فرياد بزند ودخترك ناشنوايي زمزمه باران را روي شيشه اتاقش بشنود .

آنچه را كه از من باقي مي ماند بسوزانيد و خاكسترم را به دست باد بسپاريد ، تا گلها بشكفند .

اگر قرار است چيزي از وجود مرا دفن كنيد بگذاريد خطاهايم ، ضعفهايم و تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند .

گناهانم را به شيطان و روحم را به خدا بسپاريد و اگر گاهي دوست داشتيد يادم كنيد .

عمل خيري انجام دهيد ، يا به كسي كه نيازمند شماست، كلام محبت آميزي بگوييد .

اگر آنچه را كه گفتم برايم انجام دهيد ، هميشه زنده خواهم ماند .